HIJ IS EEN BEETJE DRUK…

ADHD bestond nog niet.

In de jaren zeventig van de vorige eeuw (voor mijn jonge luisteraars) bestond er nog geen ADHD… je was gewoon ‘een beetje druk’. En als je dan dat ‘beetje druk’ was, dan was er altijd wel een zorgzame ouder die je een lel gaf. Einde drukte!

Ik was geen druktemaker.

Zo over het algemeen genomen was ik zelfs een erg rustig kind, maar met vlagen kon ik wel irritante trekjes hebben. Trekjes zoals trommelen met mes-en-vork, met m’n voeten op het onderstel van de eettafel trappelen… van die dingen waaraan een hardwerkende Pa of Ma die gesteld is op een rustig avondmaal zich gruwelijk kan ergeren.

Erwtensoep op het menu.

Deze dag is me letterlijk het geheugen in geslagen. We kregen Erwtensoep, met zwartbrood en spek… Heerlijk! En in mijn jeugdig enthousiasme was ik aan het trommelen en trappelen tegelijk. Tot ongenoegen van Pa die na een zware nacht-en-dag arbeid alleen maar rust kon verdragen.

“Zoon, stop d’r mee!”

Maar nee hoor, mijn ongeduld moest weggetrommeld en weggetrappeld worden… dus ik ging stug door. Nou telt een gewaarschuwd mens voor twee… maar Moeders kwam binnen met een megapan Erwtensoep en daar ging al mijn aandacht naar uit. En in die pan stond een majestueuze pollepel, zo ééntje waarmee je een bord in ene vol schept.

Alleen de soep bestond nog voor mij.

Daar stond de pan op tafel, en al trommelend en trappelend keek ik naar die pruttelende groene soep vol met hamschijf, hiel en rookworst. Ik zat al bijna met m’n harses in die pan toen er in een uithoek van mijn bewustzijn nog een keer klonk:

“Zoon, stop d’r mee!”

Maar ik had echte dovemansoren! Ik hoorde niet veel… ik zag alleen de erwtensoep en trommelde en trappelde lustig verder. Tot het moment dat Pa in een vlaag van terechte woede de pollepel uit de soep trok en me er snoeihard mee sloeg… precies op m’n linkeroor! De lepel zat tijdens die zwaai nog vol met Erwtensoep… die zat na de slag tegen mijn hoofd, op tafel… en tegen een schilderij dat in de ‘line of fire’ hing. Ma helemaal over de rooie, Pa ook wel geschrokken van zijn eigen actie… en ik, ik was eigenlijk meteen van m’n ADHD / ‘beetje druk’ genezen.

We hebben doorgegeten.

Nadat met een vochtige doek het schilderij van soep was ontdaan, ik met diezelfde doek m’n harses had gereinigd en het ergste van tafel was geveegd hebben we in stilte gegeten. Ik vind erwtensoep nog steeds heerlijk, maar als ik de ketel zie aankomen krijg ik telkens weer een licht oorsuizen.

 

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen