KIP-OH-MIJN-GOD…

Historische schranspartijen.

Ik denk dat iedereen wel vreugdevolle momenten in zijn leven met eten in de hoofdrol heeft gehad. Ik heb die (helaas) wat al teveel gehad, maar in gedenkwaardigheid zijn ze niet te evenaren. Van de normale zondagse ontbijtjes met Pap’s krenten- en suikerbrood, échte boter, de geur van verse koffie, de oven die open gaat voor verse broodjes, de worstenbroodjes… tot Mam’s rosbief met heerlijke jus en eigen gebakken frietjes als klapstuk van de dag. Bij ons was er zelfs een vastomlijnde muziekkeuze bij het eten, zoals er bij Italiaanse schranspartijen steevast de bekende crooners voorbij kwamen, en tijdens gourmet of barbecue het hele oeuvre van ‘the Singing Detective’. Er is niks dat zoveel voldoening geeft als licht aangeschoten én volgevreten achterover te hangen in een Lay-Z-Boy met op de achtergrond ‘I get along without you very well!’ van Lew Stone & Band.

Kook- en Bakkunsten.

Ik heb dan ook wel veel geluk gehad, een vader/bakker die bakken niet alleen als een vak zag… maar dat na zijn werkzame leven uit pure passie bleef doen. En een moeder die verdomd goed kon koken en er ook genoegen in schepte om man en zoon lekker te zien eten. Of het nou ontbijt, lunch of diner was… het was altijd een feestje.

Simpeler, lekkerder.

Één van de simpelste dingen was het grootste en belangrijkste baken in mijn jeugd, kip met frietjes, erwtjes, mayonaise en ijskoude appelmoes. Daar kun je me nu nog elk moment voor uit m’n bedje sleuren. En ‘ós Mam’ bakte een heerlijke kip! Waarom? Omdat een goed gebakken kip wat tijd nodig heeft. Mijn Mam liet de kip even in zout water liggen, spoelde hem af, droogde de vogel om hem daarna een nachtje in de koelkast te laten ‘uitdrogen’. Door dat laatste stukje drogen krijg je een veel krokanter velletje!

Fuck Airfryer!

Nee hoor, gewoon onder het fornuis in een simpele gasoven. Ik denk dat die kippen uit zoveel waardering voor hun trage bereiding hard hebben meegewerkt aan het best mogelijke resultaat! En de frietjes kwamen uit zo’n zwarte, open frietketel gevuld met Ossenwit, de erwtjes en appelmoes waren van HAK… omdat ik dat nou eenmaal het lekkerst vond-en-vind. Venlose Mayonaise, en Pap dronk er van die prachtige Grolsch beugels bij… dat ploppende geluid van die opengaande beugelfles is voor mij direct aan die waanzinnige gegrilde kip gekoppeld! Zelf kreeg ik de Sinas van Raak. De ene herinnering versterkt de andere, en de voortsnellende tijd maakt ‘de smaak van vroeger’ alleen maar beter. Ouder worden is eigenlijk steeds verder van ‘het-geluk-van-vroeger’ verwijdert zijn… en dat vreet aan een mens….

Soms probeer ik het ook wel eens.

En héél soms lukt het om ‘vandaag de dag’ weer een beetje op vroeger te laten lijken. En met gebraden kip komt vroeger wel héél dichtbij. Ik zie mijn ouweheer nog zitten op ons balkonnetje in de zon, een theedoek in z’n nek, zweetparels op z’n rood aangelopen hoofd, z’n sik vol met vet, met de handjes gravend in het eten op zijn bord… en om dat bord lagen de botjes waar dan ook écht geen vezeltje vlees meer aan te vinden was. En met grote regelmaat nam hij een forse teug uit die beugelfles, flessen die na het schransen door het aanhangend vet zo in de krat gleden, want wat is hap zonder drank?

Gegrilde kip, dat is dankbare hap!

Zo, na dit vreetlievende verhaal volg ik de wil van m’n hartje….. rechtstreeks naar de koelkast. Even spieken of er nog wat te scoren is…

Reageer

Je e-mailadres zal niet gepubliceerd worden. Vereiste velden zijn gemarkeerd. *

Gerelateerde artikelen